Əzizim Elçin,

sənin bu qəfil yubileyin məni yaman kövrəltdi… Yəni həqiqətənmi biz səninlə ahıl yaş dövrümüzə qədəm qoymuşuq?.. Heç cür inanmağım gəlmir…
1964-cü ildə, səninlə 1-ci sinfə gedəndə, rəhmətlik Ümidə xalanın: «Apanik, Elçini sənə tapşırıram… maşın yolunu keçəndə əlindən tut…» - deyib səni mənə qoşması elə bil lap çoxdannan, nə vaxtsa uşaqlıq illəri baxdığımız hansısa könə filmdə baş verib, həm də elə bil lap bu yaxınlarda olub… Görünür, zaman da, köy kimi, yer kimi qat-qat, lay-laydı…həmin o laylarda olsun ki, lap uzaqlarda olanlarla lap yaxında baş verənlər bi araya düşür, yan-yana, böyür-böyürə dayanır... Olsun ki, indi lap yaxınlığımda duyduğum o uzaq günlər, əslində bəlkə də hələ lap qabaqdadı… yaşa dolduqca biz elə hey ona sarı gedəcəyik…
Elçin, əzizim, mən sevinirəm ki, əslində bizlərin həyat yolunu, qocalığını müəyyənləşdirən uşaqlıq illərim səninlə - unudulmaz İsmayıl Şıxlı ilə, qıyqacı gözlərində daim müdrik təbəssüm işaran Ümidə xalayla, mənim balaca qardaşım Fərruxla keçib… Və düşünürəm ki, bu yaşımacan yaradıcılığımda da, şəxsi keyfiyyətlərimdə də qazandıqlarımda o illərin, o münasibətlərin, o unudulmaz insanların xüsusi və əsaslı payı olub. Zənnimcə nə atama, nə də babama xas olmayan fil səbrini, insanlara, dünyaya rahat münasibətimi görünür ki, mən, mənzilimizdən iki mərtəbə aşağıda yerləşən sizin həmin o rahatlıq və əminamanlıq dolu mənzilinizdən mənimsəmişəm…Mən elə indinin özündə də, hər axşam işdən evə qayıdanda, pilləkənləri qalxa-qalxa, özümdən asılı olmadan, 3-cü mərtəbədəki həmin o mənzilin qarşısında ayaq saxlayıram… içəridən İsmayıl əminin boz rəngli portativ makinasının çıqqıltısını eşidirəm… sənin - başında balaca, buxara papaq, sinənə basdığın uydurma sazla oxuduğun aşıq havlarını, Ümidə xalanın mənə: «Apanik, orda niyə durubsan, içri keç görüm...» - deyən səsini eşidirəm… atamın qəddar zarafatlarına İsmayıl əminin ağayana təbəssümlə gülümsəyib başını yelləməsi, atamın yumorunu çox sevən Ümidə xalanın qaqqıltısı yadıma düşür… və mən sevinirəm ki, həmin o nəciblik və ziyalılıq qoxulu təmiz, ilıq mühitdə böyüyən sən və mən, Bizi hələ lap cavan yaşlarımızdan soyuq, dərin okean kimi gözləyən bu həyata düşdüksə də, özümüzü, ruhumuzu, kökümüzü itirmədik… Məsləkimizi, əqidəmizi, ən əsası da mahiyyətimizi dəyişmədik. Biz o maarif və ləyaqət dolu mühitin bizlərdə əkdiklərini bütün keşməkeşlərdən keçirib, qoruyub saxladıq və düşünürəm ki, daha bundan o yana bizi laxladmağa, səmtimizi, yolumuzu dəyişməyə qadir olan nə isə yoxdu və olda da bilməz.
Elçin, mən sevinirəm ki, neçə illərdən bəri baş redaktoru olduğun rus dilli «Zerkalo» qəzeti bu gün ölkənin ən milli qəzetidi. Və sevinirəm ki, ümumiyyətlə Azərbaycanda bu səviyyədə qəzet var.
Mən sevinirəm ki, Azərbaycanın, «ziyalı» adının ucuzlaşdırılıb, az qala bir vaxtların tənqid və gülüş obyekti olan «zavmağ»ı, «obxs»-i səviyyəsinə endiyi bir dövrdə sənin kimi, xalqının rifahı uğrunda gördüyü əvəzsiz işlərinə görə heç bir təmənna ummayan, heç bir mənafe güdməyən, nəyinsə xatirinə kimsəyə əyilməyən, xalqını, dilini, vətənini İsmayıl Şıxlının böyük qəlbi ilə sevən belə bir ziyalısı var və sevinirəm ki, həmin bu ziyalı həm də mənim qardaşımdı…
Sənə can sağlığı, uzun və ən əsası, şərəfli ömür yolu arzılayıram...

A.MƏSUD